Aeneas Wilder – IJssel biënnale 03

Bij bezichtiging van kunstwerk 3 begon in feite al het hilarische grote puzzelen. We waren natuurlijk niet bij elkaar in auto’s gekropen, wat makkelijk had gekund en ook wat millieu vriendelijker was geweest. Na een tussenstop op de niet voor auto’s toegankelijke kennelijke oprijlaan van Havezate De Haere raakte de helft van de optocht de andere helft kwijt. Bij het kunstwerk was niemand meer te zien toen wij er uiteindelijk bij arriveerden. De auto’s stonden er wel, dus ze waren naar de Haere gelopen. Wat ze daar gezien hebben verteld het verhaal niet, want toen wij ons naar De Hare begaven was de rest alweer op weg naar de auto’s.

Kunstenaar Aeneas Wilder (Schotland, 1967) maakt indruk met zijn monumentale houten sculpturen, vaak in de vorm van een koepel of als cirkelvormige architectuur. Ook de spiraal komt regelmatig in zijn installaties terug. Aeneas Wilder heeft een zeer eigen beeldtaal die doet denken aan meer westerse prehistorische vondsten.

De koepelconstructie van larikshout die hij hier heeft gebouwd is weliswaar een architectonisch bouwwerk, maar de vorm heeft ook een natuurlijk karakter. Bovenop de koepel groeit een boom. Daarmee verwijst Wilder naar het veranderende rivierlandschap. Bij overstromingen kunnen bomen tot hun kruin in het water staan terwijl bij grote droogte wortels bloot komen te liggen. Door de boom te verheffen boven het landschap, herinnert Wilder ons aan de verantwoordelijkheid die we als mensen hebben voor het behoud van de natuur. Hij laat zien dat de natuur tot op zekere hoogte kneedbaar is, maar dat die wel met respect moet worden bejegend. Hij richt in feite een monument op voor de boom. Zijdelings verwijst hij in zijn werk ook naar de bunkers van de IJssellinie die hier liggen.

Source: IJsselbiennale site

Borboros – IJssel biënnale 02

Borboros IJssel biënnaleWe betreden de Aquadraal

Verbazend veel kleurtjes in dat water

Oh een flesje uit Jelsum

En een stuk kaak, vast van Charles gekregen

Charles inspecteerd het nog even grondig

Kijk nou toch eens

Er schijnt ook iets op de grond te liggen…

Een stepping stone?

Meandert mooi

meandering langs de IJsselZeker langs de kronkelende IJssel

we gaan maar weerWe gaan maar weer

Kenmerkend voor het werk van kunstenaarsduo Gerard Groenewoud (Nederland, 1958) en Tilly Buij (Nederland, 1957) is hun voorliefde voor het hergebruiken van afvalmaterialen en onderdelen uit eerder werk. Ook met de betekenis van dingen gaan ze zo om: ‘het waardevolle en het gewone’ veranderen voortdurend van positie en uiteindelijk is het de verbeelding van de kijker die het werk moet doen.

Het bouwwerk Borboros (oud-Grieks voor modder en vuil), is gebaseerd op de vloeiende lijnen van het rivierlandschap. Het is een bouwsel dat voortdurend verandert door het toevoegen van materiaal. De wanden brengen zo in kaart wat er zich in het (rivier)water bevindt aan organismen, algen, waterplantjes, schimmels en bacteriën. Zij voeden zich met afval en bezitten het vermogen om dit om te zetten in bruikbare stoffen. Door de wisselende kleuren van het binnenvallende licht verandert de binnenruimte in een ‘aquadraal’. Als bezoeker kun je, door het verplaatsen van flessen met getint water, boodschappen maken in de vorm van pictogrammen.

Source IJssel biënnale site

Zie ook de website van Groenewoud en Buij.

Post alia: Ik luister natuurlijk zelden naar wat Peke te vertellen heeft…behalve bij de boom, want toen kon ik het navertellen en hoefde Peke op zondag niet meer extra naar buiten om het Meindert en Rikkie en Ellen uit te leggen…, maar weet echt niet wat Peke hier allemaal over vertelde, maar weet wel dat wij werk van dit kunstenaars duo eerder gezien hebben.

Marilandica – IJssel biënnale 01

Verzamelpunt Hotel SandtonHotel Sandton

populus MarilandicaDaar staat de Reus

De MaatKees geeft even de verhoudingen weer

Kruin van Marilandica op bolletjeEen kruintje op zijn bolletje 😉

knipperen tegen d emiezerTegen de miezer een beetje knipperen

je hoedje vasthouden tegen de miezeren je hoedje vast houden

je hand tegen de miezer voor je ogen houdenof een handje voor de miezer

de baby Marilandica van DeventerIn de verte de baby peppel

Oudste en Grootste Populier van NederlandDe oudste populier nog niet aan de klompen vergeven

N van de eerste IJssel BiennaleWe zijn hier op de kaart bij N

Als verzamelpunt was Hotel Sandton gekozen. Iedereen was er op de afgesproken tijd en terwijl het af en toe nog miezerde konden we het eerste object gaan bekijken: Marilandica van Atelier Veldwerk.

De IJsselbiennale site vermeldt erover:

De beeldend kunstenaars Rudy Luijters (Nederland, 1955) en Onno Dirker (Nederland, 1965) werken sinds 2003 samen als Atelier Veldwerk. Met een onbevangen houding – ze noemen dat de methode van de ‘ongerichte blik’ – wordt de openbare ruimte of het landschap betreden. Bestaande, veelal verborgen kwaliteiten krijgen in hun analytische benadering nadrukkelijk betekenis. Er ontstaan op die wijze concepten om gegeven situaties beeldend te herwaarderen.

Op de landtong tegenover de Deventer binnenstad, bij de wijk de Worp, staat een grote populier. Onderzoek leerde dat het om de oudste Populus Canadensis ‘Marilandica’ in Nederland gaat: ‘de reus van de Worp’. Atelier Veldwerk stelt deze Canadese peppel, die waarschijnlijk in 1822 is geplant, centraal in hun voorstel voor de IJsselbiënnale. Het ontwerp bestaat uit de markering van de omvang van de boomkroon. Om deze ‘krooncirkel’ wordt de valcirkel van de boom gevisualiseerd met de aanplant van een loot van de boom. Want de bijna tweehonderd jaar oude populier gaat onherroepelijk vallen, binnen afzienbare tijd. Atelier Veldwerk maakt met dit poëtische werk de cyclus van groei, bloei, verval en nieuwe groei tot een permanente overdenking. Als een eerbetoon aan deze gigant die tweehonderd jaar lang zwijgzaam maar krachtig de talloze overstromingen én de ingrijpende herinrichting van het landschap heeft doorstaan. Hiermee wordt het bijna een rituele plek die uitnodigt het landschap te beleven.

Bijzonderheid: bij dit kunstwerk is een kleine tentoonstelling te zien in het IJsselhotel. Hier is ook een publicatie verkrijgbaar over achtergrond en uitgangspunten. Met dank aan: Adviescommissie Kunst en Openbare Ruimte Deventer, Gemeente Deventer, Stichting IJssellandschap en Rijkswaterstaat.

Maar vergeet ook niet het verhaal van de kunstenaars zelve: Marilandica by Atelier Veldwerk